**
Dzisiejszy poranek był chyba jednym z najgorszych w moim życiu. Nie mówiąc o porannych telefonach i cholernym pragnieniu, by zostać w tym łóżku cały dzień, to głupio tak pewnego dnia się obudzić i po prostu stwierdzić, że jest się nagle odpowiedzialnym za tysiąc rzeczy. A przede wszystkim za siebie – a to chyba najtrudniejsze. Wszak wedle polskiego prawa, jestem człowiekiem pełnoletnim. Człowiekiem będącym w stanie antycypować konsekwencje swoich działań, oraz gotowym na ich ponoszenie. A szczerze mówiąc, sam się zastanawiam, czy taki jestem w istocie…

***
Chodzi mi po głowie, ostatnimi czasy, sporo rzeczy. Wszystkie je analizuję, kontempluje i szukam w nich sensu. Na jedno pytanie, odpowiedź już znalazłem.
Raz jeszcze zacytuję zatem Sapkowskiego, albowiem jest on absolutnym i niepodważalnym geniuszem słowa:
„A są rzeczy, których nie sposób zdobyć nawet magią. I są dary, których nie można przyjąć, jeśli się nie jest w stanie odwzajemnić ich… czymś równie cennym. W przeciwnym razie taki dar przecieknie przez palce. Stopi się niczym okruch lodu zaciśnięty w dłoni.”

****
Soundtrack do piątkowej nocy. We are the night!

Obudził się w małym zadymionym pomieszczeniu na strychu jednej z Krakowskich kamienic. Słońce leniwie wlewało się do pokoju przez brudne szyby dachowych okien. Słyszał ciche zawodzenie starego, zdezelowanego radia. Gang siedział przy stoliku w kącie pokoju. Palili tanie fajki i grali w karty, zapewne w jakąś grę o cholernie skomplikowanych zasadach. Kim byli oni, gang? Kim był on, który obudził się tego poranka z koszmarnym bólem głowy? Już spieszę wyjaśnić.
Otóż leżący w łóżku człowiek to Robert – bliżej nieznany z nazwiska, zarówno mi jak i większości populacji. Co do wykonywanego przez niego zawodu, również – wstyd się przyznać – nie mam pojęcia. Znając jednak jego zainteresowania podejrzewam, że jest swego rodzaju księgowym bądź akwizytorem. Na oko, Robert jest mężczyzną w wieku dwudziestukilku lat. Z twarzy podobny do nikogo, nie wyróżnia się też żadną cechą swej fizys. Prawdopodobnie nie zwróciłbyś na niego uwagi, drogi czytelniku, nawet gdyby był jedyną osobą w ślepym zaułku, w którym przyszłoby Ci się znaleźć. Sam Robert postrzegał to zawsze, jako fakt niezwykle wygodny i ułatwiający życie. A trzeba również powiedzieć, że Robert był człowiekiem leniwym, więc w ułatwianiu sobie żywota osiągnął coś na miarę perfekcji. Jeżeli zaś chodzi o gang, to tu sprawa nieco się komplikuje. Trudno w zasadzie wyjaśnić, skąd się wzięli i kim są. Egzystują jakby w osobnym wymiarze – dostępnym jedynie dla samego Roberta – z rzadka przeplatającym się z rzeczywistością. Robert wielokrotnie podejrzewał u siebie różne choroby psychiczne, związane z istnieniem jego gangu, ale posiadają oni momentami na tyle duży wpływ na rzeczywistość, by z całą stanowczością wykluczyć te teorie. Jedno jest pewne – są dość osobliwym uosobieniem wszystkich jego emocji. Osobliwym o tyle, że każdy z nich nosi czarny garnitur, długi wełniany płaszcz i czarny kapelusz. Słowem – wyglądają niczym gangsterzy w Chicago lat 30 XX wieku. Wracając jednak do tamtego słodkiego poranka…
- Chłopaki, wywietrzylibyście tutaj czasem. Siekierę można zawiesić. – stwierdził Robert nie ruszając się z łóżka.
- Dobrze jest, miszczu – odpowiedział Radość z uśmiechem na ustach.
- Otworzy się okno, to będzie świeżutko w trymiga – dodał Rozsądek a Nadzieja przytaknął na to skinieniem głowy.
Po kolejnym kwadransie drzemki Robert stwierdził wreszcie, że najwyższy czas wstać i zająć się swoim życiem. A przynajmniej tą jego częścią jaką był tamten wiosenny dzień. Podszedł więc do stolika, przy którym siedziało siedmiu gości. Szybko zlustrował ich twarze, wskazał trzech i stwierdził beznamiętnie:
- Smutek, Rozczarowanie i Gniew. Wypad. Dzisiaj was nie chcę na oczy widzieć.
Pierwszy zareagował Smutek:
- Tee szefie, czemu taki jesteś? Zrobiliśmy ci coś złego?
- Gdyby się zastanowić, to w zasadzie tak. Spieprzyliście mi ostatni miesiąc. Jak na razie mam was dość. No już, poszli w trzy diabły.
Nie trzeba im było drugi raz powtarzać. Cała felerna trójka wstała od stołu, zdjęła płaszcze z oparcia krzesła i przewiesiwszy je sobie przez ramię, rozpłynęła się w powietrzu. Robert usiadł na miejscu zwolnionym przez Gniew.
- Dobra, rozdajcie mi też. Mam przeczucie, że dzisiaj dopisze mi szczęście.
- Też mam takie wrażenie – odparł Szczęście.

Ciąg dalszy być może nastąpi…

Chyba źle ze mną ;/

Każdą łapię jak oddech, każdą się delektuję, każdą zachowuję w pamięci. Każdy drobiazg, banał, każde słowo, gest, uśmiech – wszystko. Chcę więcej – chwil, dni, miesięcy, lat. Tylko z nią…
„Chcę Ci coś opowiedzieć, ale brakuje słów, żeby wyrazić to co czuję…”

Kiedyś je znajdę, a potem niech wali się świat!

Zwariuję! Od wszystkiego, od cholernej nauki, przez ludzi, na zwierzętach, telewizji, pogodzie i gospodarce kończąc! I od tej pieprzonej kawy…
Mam dość, chcę usiąść wygodnie i wsłuchać się w ciszę. Po co komu studia? Po co komu praca, dom, żona i dzieci? Mam gdzieś te stereotypowe plany, chcę żyć pełnią życia, kurwa jego mać!

Jebany tydzień, mam ochotę wszystkich pozabijać :|

Do tytułu!

Od jakiegoś czasu nie byłem sobą.
Tym dawnym, którego znałem, i który był dla mnie wygodny.
A teraz sam nie chcę jego powrotu.

Czwarty dzień
Nocny – Fajki – Piwo
Nuta
Ona
Już druga w nocy
Jutro koniec…

(…)
Happiness was there awhile
And from me it… it slipped one day
Happiness come back I say!

… Taka moja spowiedź.

„Ja nie chcę wcale walczyć z czasem wspomnieniami
bo w przemijaniu drzemie cały życia smak…”